بررسی و نقد فیلم سینمایی The Family Plan 2 اثری دیگر از سایمون جونز
با موفقیت فیلم سینمایی «The Family Plan» در سال ۲۰۲۳، بار دیگر سایمون جونز، خالق این اثر، با همکاری دیوید کاگشال (نویسنده قسمت پیشین) تصمیم به ساخت دنبالهای برای آن فیلم پرمخاطب گرفت. اثری که بازتاب گستردهای داشت و نظر بسیاری از مخاطبان را بهخود جلب کرد.
داستان اثر، نسبت به قسمت قبل، پیشرفت محسوسی داشته است. شخصیتها با دقت بیشتری طراحی شدهاند و از ابعاد گوناگون برخوردارند. مسیر کلی روایت ساده است و این سادگی گاه موجب کاهش باورپذیری خط داستان میشود. برخی رخدادها نیز، هرچند غیرمنتظره تلقی میشوند، برای مخاطب قابل پیشبینیاند و چنین مینماید که بر اساس قراردادی از پیش تعیینشده رخ میدهند. فراز و فرود داستان تا نیمه نخست بهخوبی پیش میرود، اما پس از سکانسهای درگیری، روند ضعیفتر میشود. این مشکل ناشی از نبود انسجام در فیلمنامه است و بهتر بود در بازنویسی طرح، تمرکز بیشتری بر لحظات تعلیق صورت گیرد. در نتیجه، روایت در نیمه دوم اثر از شدت و جذابیت اولیه فاصله میگیرد.
کارگردانی اثر، همراه با بازیگردانی دقیق، عملکرد قابل توجهی دارد. میزانسنها با دقت انتخاب و اجرا شدهاند. سایمون جونز در این بخش از «Family Plan» از حاشیه فاصله گرفته و بر کلیت اثر تمرکز کرده است. هرچند در سکانسهای انتقال اطلاعات، حرکتهای سریع و کاتهای بیدلیل به اثر آسیب میزنند، اما در نگاه کلی انسجام حفظ شده است. نقطه ضعف کارگردانی در سکانسهای محدودیت مکانی (مانند اتوبوس یا اتاق) و صحنههای پشتبام آشکار میشود. در این موقعیتها کارگردان تلاشی برای ایجاد ترکیب مناسب نکرده و به ضبط سریع بسنده کرده است. دوربین، بهویژه در صحنههای پشتبام، چنان بیمنطق و مبهم عمل میکند که مخاطب از دریافت اطلاعات موقعیت محروم میماند. این ضعف نشان میدهد که کارگردان در برخی لحظات، بیش از حد به سرعت تولید توجه کرده و از کیفیت بصری غافل مانده است.
تدوین نیز از دیگر ضعفهای فیلم است. کاتهای تدوین بسیار سریعاند. این تکنیک در لحظات اکشن مؤثر بوده و احساس تنش را منتقل میکند، اما محدود به صحنههای تعلیق نمیماند. تدوین در موقعیتهای دیالوگمحور نیز با سرعت پیش میرود و از نکات مهم فیلمنامه عبور میکند؛ در نتیجه مخاطب پیام اصلی سکانس را دریافت نمیکند. مشکل دیگر تدوین، آغاز هر سکانس است. یان مایلز و پانی اسکات، تدوینگران اثر، برای معرفی هر لوکیشن، نمایی Extreme long نمایش میدهند. تعدد این نماها برای مخاطب خستهکننده است و گاه او را از اطلاعات دیالوگی محروم میسازد. این بخش عاملی برای کاهش امتیاز منتقدان محسوب میشود. در مجموع، تدوین به جای ایجاد ریتمی متعادل، به آشفتگی منجر شده و از انسجام کلی اثر کاسته است.
