بررسی و نقد فیلم The Wrecking Crew مشت، خنده و خانواده

ساده بگویم، The Wrecking Crew تلاشی است برای احیای همان فیلم‌های رفاقتی-اکشن دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی، با تمام موتیف‌های آشنا: دو قهرمان متضاد، یک توطئه نه چندان پیچیده، سکانس‌های اکشن پشت سر هم، و طنزی مبتنی بر موقعیت و خشونت. در کمال تعجب، باید اعتراف کنم که فیلم در همین چارچوب محدود و خودخواسته، نسبتاً موفق عمل می‌کند.

فیلمنامه‌نویس، جاناتان تروپر، که سابقه‌ی خلق سریال‌های خشن و پرکشش چون «Banshee» را در کارنامه دارد، بافت اولیه‌ای را می‌چیند که تمام مؤلفه‌های لازم یک فیلم ژانری را داراست: راز، خیانت، درگیری‌های خانوادگی و البته بهانه‌ای برای درگیری‌های فیزیکی پرشمار. با این حال، گاهی به‌نظر می‌رسد فیلم در بخش میانی خود، زیر بار وزن این مؤلفه‌های دراماتیک کمی کند می‌شود.

اما جایی که فیلم واقعاً می‌درخشد و تعهد خود را به سرگرم‌سازی محض نشان می‌دهد، در رابطه‌ی بین دو شخصیت اصلی است. جیسون موموا در نقش جانی، از همان فریم اول، تمام انرژی حیوانی و سرخوشی خود را به صحنه می‌ریزد. او موجودی است غیرقابل کنترل، همیشه در آستانه‌ی انفجار، با شوخ‌طبعی زمخت و علاقه‌ی وافر به نوشیدنی‌های الکلی. عملکرد او یادآور همان نقش‌آفرینی‌های کاریزماتیکی است که او را به ستاره‌ای محبوب بدل کرد، با این تفاوت که اینجا فضای بیشتری برای بازی با جنبه‌های کمدی نقش خود دارد. 

این فیلم مانند یک همبرگر چرب و خوشمزه با پنیر ذوب‌شده و سیب‌زمینی سرخ کرده است: ممکن است مواد تشکیل‌دهنده‌ی آن چیز جدید یا سالمی نباشد، اما وقتی به درستی و با عشق آماده شود، همان حس رضایت بخش و کودکانه‌ی اولیه را به شما می‌دهد. در نهایت، این فیلم موفق می‌شود به هدف اصلی خود دست یابد و مخاطب را، حداقل برای مدتی، با مشت‌های بالا آمده، انفجارهای مهیب، منظره‌های زیبا و لبخندهای رضایت‌بخشش سرگرم کند. در دوران هجوم فیلم‌های پرادعا و پیچیده، گاهی چنین سادگی صادقانه‌ای، به‌تنهایی یک فضیلت محسوب می‌شود.

منبع: گیمفا