بررسی و نقد فیلم The Long Walk یک درام پیچیده رنجی طولانی در جادهی پوچی
فیلم The Long Walk اقتباسی سینمایی از یکی از نخستین و تاریکترین رمانهای استیون کینگ است که او آن را با نام مستعار منتشر کرد. این اثر، برخلاف بسیاری از محصولات سینمایی رایج که بر ترسهای سطحی و بصری تکیه دارند، خود را به عنوان یک مطالعهی زجرآور اما عمیق روانشناختی معرفی میکند؛ آزمونی که زیر پوستهی جامعهی مدرن و هنجارهای اجباری آن رخنه میکند.
داستان در یک دنیای ویرانشهری تخیلی ریشه دارد، جایی که بقا مترادف با یک مسابقهی مرگبار جادهای شده است: گروهی از پسران جوان باید بدون توقف به راه خود ادامه دهند. هرگاه سرعت یک شرکتکننده کاهش یابد، یا پس از دریافت اخطار، بیش از سی ثانیه توقف کند، «حذف» میشود؛ که در این چارچوب، حذف شدن معادل با مرگ است.
این مفهوم اولیه، با وجود ظاهر سادهاش، پایههای یک درام پیچیده، اخلاقی و وجودی را بنا مینهد. اگرچه این فیلم ممکن است در نگاه اول به دلیل ریتم متفکرانهاش، شبیه به دیگر آثار سینمایی تجاری نباشد، اما وفاداری خیرهکنندهی آن به روح بدبینانهی کینگ، آن را به یک سنگ بنای هولناک در ژانر ویرانشهر روانشناختی تبدیل میکند. این فیلم به ما یادآوری میکند که گاهی اوقات، ترسناکترین نیروها نه در تاریکیهای ماوراءالطبیعه، بلکه در نور روز، در جادهای بیپایان و در سکوت مطلق همراهانمان نهفتهاند. البته در این راه که مانند زندگی سخت و طاقتفرساست، به بازنمایی مفهوم دوستی، رفاقت، ارزش زندگی و برد نیز میپردازد.
نقطهی قوت اصلی The Long Walk در ایدهی داستانی بکر و بسیار جسورانهی آن نهفته است. این ایده، فراتر از یک مسابقهی سادهی بقا میرود و مستقیماً با مفاهیمی چون عملکردگرایی، ارزشگذاری بر انسان و پوچی وجودی درگیر میشود. برخلاف آثار دیستوپیایی رایج که اغلب بر یک دشمن خارجی یا یک شورش بزرگ متمرکز میشوند، در اینجا دشمن، سیستمی است که درونی شده و قوانین آن بیرحمانه اجرا میشوند. این فیلم به جای تکیه بر صحنههای پرش ناگهانی (Jumpscare)، بر فرسایش روانی و فیزیکی مستمر شرکتکنندگان تمرکز میکند. این تمرکز، فیلم را در مرز بین ژانر وحشت و درام فلسفی قرار میدهد. بینندگان با نمای نزدیک (Close-up) مداوم از چهرههای خسته و مصمم، در رنج درونی شخصیتها شریک میشوند. این انتخاب کارگردانی، اگرچه نیازمند صبر تماشاگر است، اما پاداشی عمیقتر ارائه میدهد؛ درک شرایط انسانی در برابر یک سیستم فاسد و غیرقابل انعطاف. این مسابقه، استعارهای بینقص از جوامع مبتنی بر عملکرد است؛ جایی که ارزش فرد نه بر اساس ذات او، بلکه بر اساس خروجی مداوم و قابل اندازهگیری او تعریف میشود.
The Long Walk یک اثر سینمایی هوشمندانه و قابل تأمل است که از یک ایدهی ادبی قدرتمند بهره میبرد. این فیلم نیازمند بینندهای است که بتواند از نیاز به سرعت و جلوههای پر زرق و برق دوری کند و در ریتم متفکرانهی آن غرق شود. با وجود چالشهایی در حفظ کشش روایی در میانه راه، فیلم در انتقال مفاهیم سنگین هستیشناختی، انتقاد اجتماعی از فرهنگ عملکردگرایی، و تصویرسازی رابطهی فرد با سیستم، عملکردی درخشان دارد. بازیهای اصلی در سطح بسیار بالایی قرار دارند و توانستهاند بار سنگین روانشناختی نقشهای خود را به دوش بکشند. این فیلم بیش از آنکه یک سرگرمی صرف باشد، یک مطالعهی موردی در باب محدودیتهای سینمایی، محدودیتهای روانی و نهایت پایداری انسان در برابر پوچی اجباری است. وفاداری آن به روح بدبینانهی کینگ ستودنی است و به همین دلیل، این فیلم ارزش تماشا را دارد و میتواند در زمرهی آثار نسبتاً خوب سینمای ویرانشهر باقی بماند. هر چند که نمیتوان ضعفهایی از جمله ریتم کند و ایراد در شخصیت پردازی برخی کاراکترها را نادیده گرفت. اما این فیلم میتواند یک تجربهی متفاوت و البته جذاب باشد.
