سینماسینمای ایران
ترس سقوط جشنواره فجر سایه رکود را بر آینده سینمای ایران
جشنواره چهلوچهارم فیلم فجر را باید نه صرفاً یک دوره ضعیف، بلکه نشانهای از یک بحران عمیق در ساختار سینمای ایران دانست؛ بحرانی که نشانههایش مدتها پیش ظاهر شده بود اما در این دوره به شکلی بیپرده و عریان خود را نشان داد.
آنچه امسال در ویترین مهمترین رویداد سینمایی کشور دیده شد، مجموعهای از فیلمهای کمرمق، غیبت آشکار فیلمسازان و بازیگران، بیاعتنایی بخش قابل توجهی از بدنه حرفهای سینما و در نهایت سردی و بیتفاوتی افکار عمومی بود؛ مجموعهای که در کنار هم تصویری از یک جشنواره بیروح و بیاثر را شکل داد. جشنوارهای که سالها نه تنها محل رقابت هنری بلکه موتور محرک چرخه اقتصادی و فرهنگی سینما محسوب میشد، اکنون در موقعیتی قرار گرفته که حتی توان ایجاد حداقل امید برای آینده سینمای کشور را نیز ندارد.
