I Swear ساخته‌ی کرک جونز زندگی واقعی جان دیویدسون، فعال اسکاتلندی مبتلا به سندروم تورت، را به تصویر می‌کشد؛ مردی که سال‌ها پیش با مستند John’s Not Mad شناخته شد و بعدها به یکی از مهم‌ترین چهره‌های فعال در زمینه این اختلال تبدیل شد.
جان شخصیت اصلی فیلم به این سندرم مبتلاست؛ ابتلا به بیماری از ۱۴سالگی، تمام تعاملات و روابط او با دیگران را تحت‌تأثیر قرار داده و به یکی از بزرگ‌ترین معضلات زندگی‌اش تبدیل شده است. فیلم از سنین کودکی او آغاز می‌شود یعنی زمانی که همه چیز عادی بود. پسری مستعد و آینده‌دار که در یک مدرسه سطح بالا تحصیل می‌کند و در فوتبال هم حرف‌هایی برای گفتن دارد. بعد از مبتلا شدن او به بیماری تورت، انگار آواری روی سرش فرو می‌ریزد و مانند سدی محکم در مسیر خوشبختی و موفقیتش قد علم می‌کند.
بیماری تورت که در آن زمان بین مردم تا حدی ناشناخته بود زمینه این را فراهم می‌کند که بازیچه خاص و عام شود و مورد تمسخر این‌و‌آن قرار بگیرد. سندروم تورت با جان کاری می‌کند که او اعتماد به نفسش را از دست بدهد و دیگر نه دنبال کار بگردد و نه بتواند به مکانی مانند کلاب برای خوشگذرانی برود. از همه بدتر اینکه او توسط پدر و مادرش هم درک نمی‌شود و آن‌ها او را مایه شرمندگی خودشان می‌بینند. اما بعد از دیدار اتفاقی او و رفیق دوران سابقش و آشنایی او با زنی به اسم دات مسیر زندگی‌اش رو به تغییر سوق پیدا می‌کند. I Swear از نظر شخصیت پردازی منسجم و باورپذیر است.
عواملی مانند استرس، اضطراب، خستگی مفرط یا هیجان می‌توانند تیک‌های سندروم تورت را تشدید کنند. در I Swear می‌بینیم که در موقعیت‌های پراسترس تیک‌های جان شدیدتر می‌شوند. و سازندگان بیماری را با دقت هرچه تمام‌تر به تصویر کشیده‌اند. ناسزا گفتن غیرارادی شخصیت اصلی می‌توانست خیلی راحت به مجموعه‌ای از شوخی‌های سطحی تبدیل شود؛ اما کرک جونز از این عمل پرهیز می‌کند. طنز فیلم هرگز ارزش شخصیت اصلی را زیر سؤال نمی‌برد و حتی در خنده‌دارترین لحظات نیز تلخی زندگی او را فراموش نمی‌کند.
اجرای درخشان رابرت آرامایو، فیلمنامه‌ای سرشار از همدلی و کارگردانی متین کرک جونز باعث شده I Swear به یکی از تأثیرگذارترین درام‌های زندگینامه‌ای سال ۲۰۲۵ تبدیل شود؛ اثری که یادآوری می‌کند گاهی بزرگ‌ترین مبارزه انسان، نه با بیماری، بلکه با نگاه دیگران است. در نگاه نخست، I Swear فیلمی درباره سندروم تورت به نظر می‌رسد، اما هرچه روایت پیش می‌رود، روشن می‌شود که بیماری تنها بخش بیرونی داستان است. مضمون اصلی فیلم، شرمی است که جامعه به افراد متفاوت تحمیل می‌کند؛ شرمی که به مرور درونی می‌شود و فرد را وادار می‌کند برای چیزی که هیچ اختیاری در آن نداشته، مدام از دیگران عذرخواهی کند.
جان در طول داستان بیش از آنکه با تیک‌های عصبی خود درگیر باشد، با نگاه‌ها، قضاوت‌ها و سوءبرداشت‌های اطرافیان دست‌وپنجه نرم می‌کند. نقطه عطف شخصیت او نیز زمانی رقم می‌خورد که تصمیم می‌گیرد دیگر برای وجود خود توضیح ندهد یا از متفاوت بودنش احساس گناه نکند. فیلم به زیبایی نشان می‌دهد که رهایی واقعی، نه از درمان بیماری، بلکه از پذیرش خویشتن آغاز می‌شود.
مدیر مسئول – مترجم و نویسنده
