صحبت های پیمان معادی، حمید علیدوستی همین‌جا گل‌زنی می‌کرد. البته که تیم هما آن‌قدر طرفدار نداشت و حمید همیشه باید دروازه تیمی را باز می‌کرد که هوادارانش سکوها را اشغال کرده بودند. همین روحیه و شخصیت خاص او را نشان می‌دهد می‌خواست در شرایط نابرابر مبارزه کند و برنده هم شود.
مثل آن روز که بعد از مدتی دوری از ایران مقابل ۹۰ هزار تماشاگر پرسپولیسی در آزادی، همان دقایق اول گل زد و پرسپولیس بهزحمت و با گل دقیقه آخر علی پروین بازی را مساوی کرد. هما بازی را هم نبرد اما حمید ستاره آن روز بود. روزی که دوباره سبیل‌های معروف را پشت لبش داشت.
ترکیب مراسم یک ترکیب کاملا سنگین بود و در فضایی که به جای سلفی‌بگیران بیشتر عکاسان حرفه‌ای حضور داشتند، برگزار شد. احتمالا خود حمید هم چنین فضایی را به یک مراسم فوق العاده شلوغ ترجیح می‌داد. او آرام و متین روی دست ترانه و دوستانش آخرین دور افتخار را در امجدیه زد. ورزشگاهی که قهرمان تنهایش بود. او شبیه قهرمان تنهای یک فیلم کلاسیک بود که به سمت غروب آفتاب می‌رود مانند محو شدن در نور.
