خانوم والده! یکی دیگر از کمدی‌های پرفروش سینما و یکی از آثار پرمخاطب رضا عطاران (یعنی مثل همیشه!) که به کارگردانی سهیل موفق و تهیه‌کنندگی سیدابراهیم عامریان روی پرده رفت و توانست با شکل تازه اکران و رونمایی از یک بستر تازه بلیت‌فروشی موفق ظاهر شود. رضا عطاران، عباس جمشیدی‌فر، شبنم قربانی، ایمان صفا، غلامرضا نیکخواه، علی دهکردی و صحرا اسدالهی بازیگران این اثر کمدی هستند.
رضا عطاران می‌داند چه فیلمنامه‌ای انتخاب کند که در اولویت اول مخاطب را تا حد زیادی بخنداند. او کاربلد این ماجراست و در آثار قبلی خود در چند سال اخیر مثل انفرادی و صددام هم این را اثبات کرده است. اما آیا صرفاً خنداندن توانسته این آثار را به کمال برساند؟ اینجا پای آثاری چون قیف یا ویلای ساحلی به میان می‌آید که این نکته را جداً نقض میکند. رضا عطاران که روزگاری یکه‌تاز کمدی این مملکت بود و سریال‌های تلویزیونی معروفش به اصطلاح عوام خیابان خلوت‌کن بود حالا مسیرش با اینکه همچنان در کمدی است اما دچار تزلزل شده و دیگر آن رضا عطارانی نیست که می‌شناختیم.
یک کلام؛ خانوم والده می‌خنداند. زیاد! لحظات کمدی اسلپ‌استیک آن همیشه در اوج است و میتواند با خلق لحظات غیرقابل پیش‌بینی از مردم خنده بگیرد. خانوم والده تقریباً از همه قواعد این روزهای کمدی سینمای ایران در داستان خود پیروی میکند. از شوخی‌های کلامی تا طنز بزن‌بکوب یا حتی خودتحقیر در روند روایت قصه این فیلم به وضوح حس میشود اما این اصول با استفاده از یک تکنیک جلو میروند! تکنیکی که امروزه در هر کمدی موفق یا ناموفقی به وفور یافت میشود و دیگر تبدیل به یک اصل برای فیلمسازی شده است. بله درست حدس زدید، شوخی‌های جنسی و الفاظ رکیک که نیمی از فیلم را در بر میگیرد.
اگر بخواهیم به بحث بازیگری فیلم بپردازیم نمی‌توانیم نکته خاصی برای آن پیدا کنیم. رضا عطاران مثل همیشه از توانایی‌های خود علی‌الخصوص در لحظه‌های کمدی استفاده میکند. درواقع شاید بتوان گفت نقش او بازهم تکراری است اما یک تکرار دلپذیر که مخاطب دوستش دارد. هرچند در قدرت بازیگری رضا عطاران شکی نیست و همیشه میتوان به او اعتماد کرد حالا میخواهد تکراری باشد یا تازه و نوآورانه! عباس جمشیدی‌فر که همیشه نقش مکمل بوده و در سال‌های اخیر به تعداد زیاد کنار رضا عطاران دیده شده بازهم نقش مکمل خود را خوب و قابل قبول ایفا میکند و در لحظاتی بار کمدی را خودش یک‌تنه به دوش می‌کشد که جای تعریف و تمجید دارد.
نکات مثبت دیگری برای خانوم والده میتوان لحاظ کرد. میشود به تدوین حرفه‌ای آن اشاره کرد. مخصوصاً لحظه رقص رضا عطاران با آهنگ هندی شعله در انبار خودروهای فرسوده و سکانس پایانی! ریتمی که در تدوین حس میشود دقیقاً هم‌گام با همان آهنگ هندی معروف است و حس‌وحال آن لحظه را بهتر میکند. حسن ایوبی تدوین‌گر این فیلم است و نمره قبولی را میگیرد. حتی گاهی نقص کارگردان با تدوین درست و حساب‌شده پوشانده میشود.
مخاطب عادی کمدی مخصوصاً در سال‌های اخیر که آثار متعددی از این ژانر را تماشا کرده عادت به قیاس دارد. پس از خروج از سالن یکی میگوید صددام فیلم بهتری بود، دیگری میگوید هیچ کمدی خنده‌دارتری از هتل یا زودپز سراغ ندارد و شخصی میگوید تنها کمدی پرمحتوای سال‌های اخیر جهان با من برقص سروش صحت بوده است. این اختلاف نظر همیشه در سینما بوده که صرفاً به سلیقه مخاطب برمی‌گردد. اما امروزه مخاطب درک بسیار بالاتری از سینما دارد و هر بیننده‌ای با هوش و ذکاوت میتواند خودش منتقد اصولی یک اثر باشد. پس میتوان پذیرفت که اکثر بینندگان به رضا عطاران و همان عناصر همیشگی کمدی‌اش وفادارند و از این رو به سینما میروند تا خانوم والده را تماشا کنند.
همچنین بیشتر بدانید: «خانوم والده» چطور فیلمی است؟ بررسی کمدی که به هر قیمتی میخواهد بخنداند
مدیر مسئول – مترجم و نویسنده
