سریال «بی عاطفه» یکی از شخصی‌ترین و در عین حال متناقض‌ترین آثار اخیر کمال تبریزی است. سریالی که تاریخ زندگی یک انسان در گذر زمان را به تصویر می‌کشد تا به نوعی از سرمای عاطفی که در جامعه امروز وجود دارد، حرف بزند. این سریال که به کارگردانی کمال تبریزی، نویسندگی امیرعباس پیام و تهیه‌کنندگی محمد صادق میرکریمی ساخته شده است، جمعه‌ها ساعت ۱۲ ظهر در پلتفرم فیلم نت، پخش می‌شود.
«الان وقتشه کامران! وقتشه که بفهمی هیچ کسی کنار تو احساس خوشبختی نمی‌کنه»؛ همین جمله کلیدی در قسمت نهمِ سریال «بی عاطفه» به‌کارگردانی کمال تبریزی گویای زندگی پیچیده، پرتناقض و همراه با کینه کامران با اطرافیان است.
تبریزی داستانی از میانِ ملودرام‌های خانوادگی روزمره در نقد اجتماعی و نوستالژی زندگی در دهه ۶۰ را پیشِ چشم مخاطب قرار داده است. داستان در ظاهر ساده است: دو دوست و به عبارتی برادران قدیمی که گذشته‌ای تلخ آنها را از هم جدا کرده، حالا درگیر عشقی میان نسل بعدی خانواده می‌شوند.
اما ذیلِ این خط روایی آشنا، «بی عاطفه» تلاش می‌کند موضوعاتی درباره انتقام، فراموش‌نشدن گذشته، نشخوار فکری به عنوان آفتِ روانشناختی زندگی امروزِ انسان، شکاف طبقاتی و ناتوانی آدم‌ها در برقراری رابطه عاطفی واقعی را نشان دهد و در این راستا از خُرده داستان‌های هرچند کم مرتبط با کلیت داستان چشم‌پوشی نمی‌کند؛ داستانک‌هایی که بعد از گذشت ۱۲ قسمت همچنان آزاردهنده است.
چرا سریال می‌تواند برای مخاطب جذاب باشد؟
پاسخ این سوال مشخص است زیرا کمال تبریزی در «بی عاطفه» بر یک ترس آشنا دست گذاشته است: توجه به این موضوع که آدم‌ها هیچ‌وقت واقعا از گذشته فرار نمی‌کنند و این ایده، مخصوصا برای مخاطب ایرانی، هنوز کار می‌کند؛ زیرا خانواده در ایران خلاصه‌ای است از نانِ حلال، آبرو، کینه قدیمی، سکوت و زخم که همه این معانی در «بی عاطفه» وجود دارد و تلاش می‌کند ملودرام خانوادگی را با اضطراب اجتماعی امروز ترکیب کند.
در جهانی که همه در حال انتقام گرفتن از گذشته هستند، عاطفه اولین چیزی است که از بین می‌رود.
سریال «بی عاطفه» هم‌اکنون در پلتفرم فیلم نت، قابل تماشا است.
مدیر مسئول – مترجم و نویسنده
