سعید راد، بازیگر جوانی که در سال ۱۳۵۰ با فیلم «فاتحین صحرا» وارد سینما شد و در همان سال با «خداحافظ رفیق» مورد توجه قرار گرفت، در اوج شور و اشتیاق ابتدایی فعالیتش، مصاحبه‌ای جنجالی با مجله «زن روز» (زمستان ۱۳۵۱) داشت. او که ظرف یک سال در حدود ۸ فیلم بازی کرده بود، خود را نه تنها یک بازیگر، بلکه یکی از ستاره‌های اصلی سینمای نوی ایران می‌دانست.
این بازیگر جوان تأکید داشت که برخلاف آنچه تصور می‌شود، هدفش کسب درآمد نبوده، چنانکه برای بازی در «خداحافظ رفیق» نه تنها دستمزدی نگرفته، بلکه مقداری پول هم پرداخت کرده است. او خود را به عنوان چهره‌ای جدید معرفی می‌کرد که اسیر سینمای صرفاً پول‌ساز نشده و ۱۴ پیشنهاد را به دلیل ضعف فیلمنامه رد کرده است.
راد در مورد گرایش به نقش‌های منفی (نظیر آن‌هایی که در «تنگنا» و «صادق کرده» داشت) توضیح داد که نقش‌های منفی در سینمای روز جهان (مانند جیمز کان و آنتونی کوئین) پرطرفدارتر هستند و پذیرش نقش‌های دشوار نیازمند شجاعت است. او همچنین کامران شیردل و ناصر تقوایی را بهترین کارگردانان خود دانست و تأکید کرد که در سینمای نوین، کارگردان اهمیت اصلی را دارد و بازیگر باید مانند موم در دست او شکل گیرد. در نهایت، بهروز وثوقی را «مرد اول سینمای ایران» خواند که نفس کار برایش مهم است، نه شهرت.
منبع: خبرآنلاین
مدیر مسئول – مترجم و نویسنده
